Vakitsiz

Vakitsiz

Gecenin bir vakti, içimin vakitsiz hatırladıklarıyla aydınlanıyor yalnızlığım…
Yazmaya sığınıyorum yine;
Beni anlayan hatta anlamayan tek kişinin döktüğü kelimelere;
Kendime…
Yazıyorum yine delicesine,
Fakat bu sefer başka hislerle…
Bambaşka bir benle…
Tanıyorum insanları,
Ve anlıyorum olanları…
Hiç silinmeyen bir hatıra fısıldıyor kulağıma;
Zamanı geldi bırak artık dercesine…
Ve denizler coşuyor o an.
Deliler gülüyor,
Acılar, çığlıklardan koro oluşturuyor…
Karanlık büyüyor dev bir canavar misali,
Ben küçülüyorum, uzaklaşıyor insanlar…
Yalnız ben.
İşte baş başayım karanlıkla…
Varla yok arasında derman,
Ve kendimle yok olmakta…
Vakitsiz beliriyor kalbimin ufuklarında, anımsadığım ne varsa.
Ardından sabah oluyor;
Önce dünyada, sonra ruhumda…






5

Yorum Yok

Yorum Yaz