SOLAN KARDELENLER

SOLAN KARDELENLER

Her türkü bir nehirdir;

Dudaklardan kalplere dökülen!

Ve her türkü bir güvercin,

Kalpten kalbe haberleri  götüren…

Varlıkları uğruna feda edilmiş,

Saban başında bacasını tüttüren.

Kalemi  bırakıp tüfek yüklenmiş,

Anasını mezarı başında çöktüren!

Çoluk, çocuk, kadın, erkek…

Her evden bir türkü yükselmiş,

Sıra sıra dizilmiş ölüm taburları.

Sırtlarında ana yadigarı bir hırka,

Ayaklarında eskimiş çarıkları,

Bir de tarhana kokan azıklarıyla

Çıkmışlar nesiller sürecek bu yolculuğa.

Her türkünün,

Baharı göremeden solan kardelenleri  vardır.

Solan kardelenlerimizi, anar dururlar yıllardır!

Bizse iki elimizden gerilmişiz bir gaflet çarmıhına,

Hiçbir şey denemeyiz kurtulmak namına!

Yedi kat gökten ay ve yıldız inmiş

Bu topraklar uğruna akan asil kanlarına..

Şimdi biz kulak tıkar olmuşuz,

Nesiller evvelden ulaşan,o ananın feryadına!

Türküler anlatır toprağa kefensiz gömülenleri,

Ve türküler anlatır eli bağrında bekleyenleri!!!

4

Bir Yorum

  1. Coulomb
    12 Temmuz 2019

Yorum Yaz