Mensur Şiir

Mensur Şiir

Yüreğinden geçenleri söyleyememek kadar acı bir şey yok. Acının ete kemiğe bürünmüş halidir konuşamamak. Tam söyleyecek gibi olduğun anda, sadece dilinden onun isminin dökülmesi de bu acıya ekleniyor. Onun efendim deyişi de üzerine serpilmiş tuz oluveriyor. Hangi şairin mısraları açar ki yüreğinden geçenlerin kilitli olduğu sandığı? Hangi yazarın betimlemeleri mührü kırıp atabilecek kudrette? Çaresizce oturup susmayı yeğliyorum, kelimelere küsecek derecede. Ben, kelimeyim. Ve kendimi kendimle ifade etmekten de bir o kadar acizim. Ben, acizim. Ve acziyetimi itiraf ederken bile güçlü durma gafletindeyim. Gafletler dünyasında sürüp giden bu yolculukta, elbet güçsüzlüğümle yüzleşeceğim. İşte o zaman ben neyim? Kimleyim? İdrak edemeyeceğim…

12

Yorum Yok

Yorum Yaz