MECNUN KELİMELER

MECNUN KELİMELER

Ey yar!

Yoksa sen miydin beni çepeçevre saran görünmez duvar,

Gelmişti sessizce giden mecnun kelimeler,

Gönlümde sızıp kalmış sevda hoşluğuyla.

Bu yaşamak mucizesinde sarmıştı bedenimi,

Ruhuma dolanan veda sarhoşluğuyla.

Bir mucize olsa,

Vuslata erişsek bir gönlün altında.

Okudum yazmaya kalkıştım bir de seni,

Kelimelerle ördüm saçlarındaki her bir teli.

Kalemim seni çiziyordu sanki kendiliğinden,

Kalp, vadine erişiyordu gözlerinin eşiğinden.

Tenimin her zerresine yerleşen bir mutluluk,

Devası sende olan bir susuz yolculuk.

Sordum şairlere!

Kayan yıldızlar mı engel olmuştu kaderimize?

Seyretmese miydim gecenin parlaklığını,

Bir sarmaşığın köklerinde dolanan hatıralar siciminde?

Bana dokunan sen miydin ki seni kustum!

Varlığınla gizlediğin yokluğunda sana küstüm!

Astım tek atımlık okumu gönlümden duvara,

Sırtlandım heybemi gidiyorum çiğnediğim zehirli sarmaşıklarla.

Yolumu kesiyor bir ilkbahar esintisi,

Gün kavuşmak üzere vakit akşam üzeri.

Yürüyorum nakış nakış iz tutmuş ayak izlerinde,

Anılar geliyor birer birer kaldırımların dilinde.

Yönümü hala değiştiremediğim sokak yaslı,

Avuçlarım terlemiş yine ruhumsa paslı!

Artık, gece çöker demini almış zamanın yüzüne,

Gönlün kubbesinde parıldayan sokaklarından geçer delirmişçesine.

3

Yorum Yok

Yorum Yaz