KEDİ

KEDİ

  Bir gece yarısı, tenha bir sokağın ortasından düşünceli ve dalgın şekilde geçiyordu. Nitekim geldiği yerden epeyce uzaklaştığının farkında bile olmadan yürüyordu. Yürüdükçe nefesi daralıyor, fakat o bu duruma aldırış etmeden devam ediyordu. Düşünceleri başını ağrıtmaya başlıyor, ağrısının şiddeti ise her saniye artıyordu. Acaba hangi yaşanmışlığın karmaşıklığı ve hangi ihtimallerin ağrısı başında mevcuda gelmişti?

  O kadar ağrıyordu ki bir an duraksadı ve oturacak, yaslanacak bir şeyler aradı. Gözleri yolun kenarındaki bir banka ilişti, yanına gitti ve yavaşça oturdu. Başını, ellerinin arasına koydu ve tüm gücüyle adeta bir mengene gibi sıkmaya başladı. Bu hareketinin amacı sadece ağrısını bastırmak istediğinden miydi? Elbette tek amacı bu değildi. Düşüncelerinin benliğini ezdiği gibi, o da şimdi düşüncelerini ezmek, yok etmek istiyordu. Uzunca bir süre, başını ne kadar sıktığının farkına bile varmadan bu hareketine devam etti. Fakat nafileydi, ağrısı geçmiyor aksi#ne artıyordu. Bir an kapattığı gözlerini açtı etrafına bakındı ve ellerini başından usulca ayırdı. O esnada, bir kedi mırıldanarak kucağına zıpladı. Kediyi istemsiz de olsa sevdi, başını okşadı ve sarıldı. Saatine bakmıyor, gecenin karanlığından kopmadan oturuyor, kucağındaki kediyi sevmeye devam ediyordu. Bu durum, onun biraz olsun ağrısının geçmesine, sakin bir hal almasına sebep olmuştu.

  Başına birkaç yağmur damlası düştü fakat o yağmurdan kaçmak niyetinde değildi. Geçen her dakika yağmur şiddetini arttırıyordu. Bu yağmuru görmezden gelemeyen kedi, gösterilen sevgiye minnet duyarcasına onun gözlerine son defa baktı ve kucağından yere atlayarak uzaklaştı. O da minnetle kedinin ardından bir süre baktı. Böylece yeniden kendisiyle baş başa kalmıştı. Evet, ağrısının nedeni sevgisizlikti ve eksiğini anlamıştı. Ayağa kalktı ve gözlerini kapattı. Sokağı ıslatan yağmurun toprağa karışmasıyla ortaya çıkan kokuyu, uzunca bir süre içine çekti. Bedenine denk gelen her bir yağmur damlası ise onun karmaşık duygularını toprağa akıtıyor, adeta kendi kaosundan arındıyordu.

  Nihayet oturduğu banktan kalktı ve sokak lambalarının aydınlığında, yürümeye kaldığı yerden devam etti. O uzaklaştıkça ardında bıraktığı yolları gecenin karanlığı dolduruyordu ve yere vuran son gölgesi de ağrılarından arınmış olan sahibinin ardından gözden kayboldu.

                                                                                              

32

4 Yorumlar

  1. Zahit bizi tan eyledi
    27 Haziran 2019
  2. İlknur Yalçın
    27 Haziran 2019
  3. Halil
    28 Haziran 2019
    • İlknur Yalçın
      5 Temmuz 2019

Yorum Yaz