Bir zamanlar BİRKAÇIMIZ

Bir zamanlar BİRKAÇIMIZ

Barış Manço ile birlikte gazete kokan yıllarda “Adam olacak çocuk”lardık hepimiz. Hepimiz o zamanlarda vardık. Hepimiz o zamanlarda “Biz” dik , birbirimizdik , kendimizdik. Şimdi ise öyle mi?
Birkaçımız saçma sapan oyunlarda , birkaçımız ancak pembe dizilerde olacak , tabiatın en anlamlı ve en asil kanunu AŞK’ı; aşkı hiçe sayan uçuk kaçık aşk dizilerinde. Birkaçımız ise hayatı bir fırça darbesinde , birkaç sözcükte , müptelası olduğumuz şarkının en can alıcı nakaratında , bir “Merhaba” bir “Hoşçakal” da buluyorken biz insanlar niçin hala “Biz” değiliz?
Bütün evren susmuş insanların körce , aptalca birbirleriyle kavgacıklarını izliyorken biz niçin hala “Adam olacak çocuk” lar değiliz?
Oysa hayatımızın tozlu raflarının her zerresinde , o küçük dimağların dışındaki birkaçımızın özlemini hissettiği, hala da birkaçımıza göre geçmeyen geçmişte öyle miydi?
O zamanlar da daha mutluyduk şimdilerde olduğumuzdan. En azından gökyüzünü görüp yıldızlarda boğuluyorduk tatlı tatlı gece meltemlerinde. Biz o zamanlar gökyüzüne tutunuyorduk gizlice. Şimdi beton yığınları arasında kaybolup gitti yıldızlar. Tutunamaz olduk gökyüzümüze, birkaçımıza uykuların iğneden yatakta sunulan gecelerimizde. Kopardılar bizi oradan. “BETON” etkisi ile çakıldık gözyaşlarımıza.
Yıldızlar yerine cehaletin kanlı sokaklarında boğuluyorduk. Birkaçımız çırpınıyordu. Umuyordu bize apansızca sırtını dönen geceden, o gazete kokan yıllarımızı, gökyüzüne tutunduğumuz gecelerimizi.
O gece meltemlerinde mutluyduk “Biz” , herkesin birbirini bir şekilde öldürdüğü silsile kasırgasında değil.
Biz sadece cehaletin kanlı sokaklarında değil zihnimizin arka sokaklarında da bulamıyorduk kendimizi. O yüzden gökyüzünden tutunamıyoruz artık. Daha “kendimiz” olmadan kendiliğinden bırakıveriyordu bizi günahkar gecenin koynuna.
Biz Barış Abi ile “Adam olacak çocuk”lardık.
Birkaçımız haykırıyordu. Ummuyordu artık geceden. Geceye alışmıştı…

Oysa onlar gökyüzümüzü çalmıştı.

15

Yorum Yok

Yorum Yaz